TÜRKÜM
Türküm —
ne bir sınırda doğdum,
ne bir bayrakla tanımlandım.
Beni haritalar değil,
destanlar çizdi.
Ben Türkiyeli değilim sadece —
toprağım Kaz Dağı’ndan Hazar’a,
bir elim Van Gölü’nde serinlerken,
ötekisi Tanrı Dağları’nda dua eder.
Çanakkale’de suskunum,
Sakarya’da öfkeliyim,
Gelibolu’da gencecik ve gururlu.
Ama ben sadece Anadolu değilim —
bir taşın üstüne yazılan ismim değil,
yüreğe kazınan
bir kavmin kıyamıyım.
Azerbaycanlı değilim yalnızca —
çünkü dedem Kaf Dağı’nı geçti,
ve ninem Dede Korkut’un duasını taşıdı
ayrılmadan göçtü
biri Selçuk’la, biri Atilla’yla.
Ben sadece bir devlete sığmam.
Ben—
Türk devletlerinin ruhuyum.
Gökbörü’nün gözlerinde gördüğüm
ateşi taşırım yüreğimde.
Türkmen değilim yalnız,
Kazak değil, Kırgız değil, Özbek değil,
ama hepsinin ortak duasıyım,
hepsinin yürek çarpıntısı,
bir toyda söylenen
bir ağıtın son mısrasıyım.
Altaylar’dan Tuna’ya savrulan
türkülerde büyüdüm ben.
Her kaval sesi,
her saz teli
benimle ağladı.
Oğuz değilim belki,
ama masalım Oğuz’dan önce başladı,
bozkırın ninnisinde
çocukken öğrendim
kan nasıl şerefle akar.
Ve ne zaman
başım yere düşecek gibi olsa
bir ses:
“Ey Türk, titre ve kendine dön!”
Ben Türküm —
bir dile sığmaz,
bir kimlikle anlatılamaz.
Ben
Alparslan’ın sabah duası,
Fatih’in sur önündeki suskunluğu,
Köroğlu’nun kır atıyla haykırışı,
Nene Hatun’un son nefesiyim.
Ben
tarihi yazarken kılıcı kırılan,
ama mürekkebi kan olan neslim.
Ben
Sibirya soğuğunda titreyen bir askerim,
ama diz çökmem.
Ben
Urumçi’de susturulmuş bir çocuk,
ama gözleriyle konuşan bir milletim.
Ben
Karabağ’da yıkılmış bir evin
yeniden yükselen duvarıyım.
Ben
Bayır-Bucak’ta, Tebriz’de,
Kerkük’te,
Varna’da, Kırım’da
unutulmamış bir dua,
ezanla karışmış bir ezgi,
bir kimliktir adım.
Ben
soyumdan utanmam.
Ben
geçmişime sırt çevirmem.
Ben
geleceğimi satmam.
Benim adım Türk —
bu adla
tarih yeniden yazılır.
Turan benim yönüm değil —
Turan benim özüm.
Birliğimizin düşte kalmadığı,
kardeşliğin destan olduğu
bir kutlu fikirde yaşıyorum.
Bölünmem.
Unutmam.
Eğilmem.
Ben Türküm —
ve bu adla
yeniden doğarım her sabah.
Her nesilde
bir çağrı olurum:
Uyan, Türk oğlu, zaman senin!
Ne mutlu türküm diyene…..
Ömer Rafik Mayas
Kerkük
